Niniejszym tekstem chciałbym rozpocząć cykl arcyciekawych, oczywiście w mojej ocenie, artykułów przybliżających Czytelnikom problem kształtowania się, rozwoju i przyjętych koncepcji doktryn wojennych w poszczególnych mocarstwach europejskich, Polsce i Stanach Zjednoczonych Ameryki Płn. Od razu pragnę zaznaczyć, iż moim jedynym celem jest popularyzacja tych zagadnień, jakże ułatwiających zrozumienie przebiegu działań wojennych w okresie Drugiej Wojny Światowej. Poczynię również mała uwagę metodologiczną. Pod pojęciem „mocarstw europejskich” kryją się dla mnie takie państwa jak ZSRR, Niemcy, Włochy, Francja i Wielka Brytania.

Kiedy w roku 323 BC w Babilonie umarł  Aleksander Wielki jego następcy podzielili między siebie nie tylko  ziemie ,ale też armię Była to najlepsza armia ówczesnego świata.
"Odziedziczyli" wyszkolonych żołnierzy i kompetentną kadrę średniego szczebla .Ciągłe walki Hellenów  na pewno zużywały siły nowo powstałych królestw, ale sprzyjały też, a przynajmniej powinny sprzyjać rozwojowi sztuki wojennej. Kiedy więc niecałe półtorej wieku później pod koniec  II Wojny Punickiej Rzym rozpoczął ekspansję na wschód wydawać by się mogło, że przysłowiowa kosa trafi na kamień.

Państwo moskiewskie od wypraw krymskich Golicyna z lat 80-tych nieprzerwanie znajdowało się w stanie wojny ze swym południowym sąsiadem. Bolesnym tego faktu przypomnieniem były powtarzające się napady Tatarów. Decyzja o wyprawie na Azow zapadła po jesiennych manewrach pod Kożuchowem w 1694 roku.

Dzieje wygnańców polskich w Portsmouth są jednym z wielu epizodów budujących epopeję Wielkiej Emigracji. Byli to dawni żołnierze - uczestnicy powstania listopadowego - którzy po jego klęsce, w różnych okolicznościach przekroczyli granicę pruską. Rozbrojeni, poddawani różnym represjom i naciskom władz pruskich chcących zmusić ich do powrotu do Królestwa Polskiego pod władzę cara sprzeciwili się tym żądaniom.

Powstanie Styczniowe – największy z niepodległościowych zrywów Polaków w XIX wieku przyzwyczailiśmy się traktować jedynie jako kolejną polską próbę wybicia się na niepodległość podjętą w epoce narodowej niewoli. Zwykle zaledwie uświadamiamy sobie, iż obszar na którym toczyły się walki powstańcze obejmował w większym lub mniejszym zakresie niemal wszystkie ziemie dawnej przedrozbiorowej Rzeczypospolitej, którą trudno by było utożsamiać tylko z Polską i Polakami.

„Właśnie mija okres trzydziestu dziewięciu lat odkąd Polska, ofiara niegodziwego spisku despotów, pokonana nie mniej zdradą jak siłą, upadła z bronią w ręku w obronie swej niepodległości”¹. – W ten sposób Napoleon Feliks Żaba rozpoczął kolejną część swojego Szkicu historii Polski drukowanego w wydawanym przez siebie piśmie „The Polish Exile”.

„Mieszkańcy Kaukazu, nie tylko, że nie są poddani Rosji, ale owszem od lat wielu ciągle z nią wojują.” - głosi pierwsze zdanie „Manifestu Niepodległości Czerkieskiej” z 1835 r. Z tego też okresu wywodzi się zainteresowanie Polaków Kaukazem jako obszarem, na którym można było znaleźć sojusznika w walce przeciwko wspólnemu wrogowi - imperium rosyjskiemu.